Lacustris

Nijmeegse Studenten Schaats- en Skeelervereniging

Verslag Batavierenrace 2018

De Bata is ieder jaar weer een episch avontuur. Zó episch, dat bijna niemand
het in z'n geheel meemaakt. Daarom hier niet één maar twee verslagen, van
twee lopers die op zeer verschillende tijdstippen in actie kwamen.

Camiel van Altenborg (nachtploeg, etappe 3):

I'm on the night train, bottoms up!
I'm on the night train, fill my cup!
I'm on the night train, ready to crash and burn
I never learn...
  • Guns N' Roses
Nijmegen, rond half twee in de nacht van vrijdag op zaterdag. Eline "Easie" Bok en ik staan klaar om de Lacustris-tandem in beweging te zetten. Het loperspeloton passeert, de motorrijders geven ons groen licht en we duwen synchroon onze rechter trapper naar beneden. Het veroorzaakt een onbedaarlijk geratel, maar geen beweging. Ondanks de aanwezigheid van Easie bekruipt me het gevoel dat dit allesbehalve een easy ride gaat worden... Gelukkig is het euvel, met hulp van de motorrijders, snel verholpen. Even later hebben we onze loper Machiel in het vizier, en dan komt de night train van N.S.S.S.V. Lacustris pas goed op stoom. De tandem zal het – zij het met horten en stoten – de rest van de route volhouden.

Al snel is het tijd voor mijn eigen etappe. Om mijn gevoel tijdens het lopen even in genuanceerde termen te beschrijven: jezus tering wat een tyfuseind! Het kost me de grootste moeite om vooruit te blijven ploegen door het pikkedonker, maar tandemrijders Eline en Monique krijgen me zo gek om het hele stuk uit te lopen. Amper bijgekomen mag ik zelf nog een paar keer op de tandem plaatsnemen. Langzaam maar zeker begint de unieke sfeer van de nachtploeg mij als Bata-maagd helemaal in te palmen. Om half vijf 's nachts op een godverlaten landweggetje in de Achterhoek door het donker en de mist rammelen op een barrel van een tandem: we zijn knettergek dat we het doen, maar gááf is het!

Ik maak van de zaterdagochtend en -middag gebruik om eens goed bij te slapen. 's Avonds heb ik echter andere verplichtingen: ik moet met de NSSU-actiecommissie het Chinese eten voor een stuk of 200 hongerige schaatsers gaan ophalen. Alles gaat goed, totdat we het eten uitladen en erachter komen dat we bordjes en bestek missen. Geen probleem, gaan we nog wel even halen. Ik zet de bus in z'n achteruit,  wil 'm iets te nonchalant eruit slingeren en... flats, daar gaat een doos bami. Crash and burn is misschien wat overdreven geformuleerd, maar als ik me kort daarna ook nog danig in de nesten werk bij het inparkeren, krijg ik het idee dat busjes besturen misschien niet de taak is die het beste aansluit bij mijn kwaliteiten.

Gelukkig is het dan eindelijk tijd voor het feest; daar ben ik een stuk beter in. Een ruime hoeveelheid alcohol – Bottoms up! Fill my cup! – en een gezellige samenklontering van Lacustrianen, ELSers, Softies, Isianen en IJzersterkers in de dansende massa zorgen voor een bijna euforische sfeer. Waar dat op uitloopt, kan op dit podium beter onbesproken blijven.

Iris Willemsen (middagploeg, slotetappe):


Een batavier - een onbeschaafd persoon 

Met sperma-spuitende penissen op de ploegenbusjes, overreden voedsel (R.I.P. bami) en de rijkelijk vloeiende alcoholische versnaperingen zijn studenten ook wel onbeschaafde personen te noemen. Dat maakt de Batavierenrace hét studentenevenement van het jaar. 

Batavieren hadden de reputatie erg krijgshaftig te zijn; tijdens de Batavierenrace wordt dan ook gestreden. Hardlopend door allerlei Achterhoekse gehuchten strijden de studenten om een zo snel mogelijke tijd neer te zetten of om zoveel mogelijk bier achterover te tikken voordat de zon weer onder gaat.

Een aantal dingen vormen het herkenbare aangezicht van dit memorabele weekend. De stoet van witte ploegenbusjes die het landschap vullen, waar Lacustris dit jaar heel netjes alleen de bedoelde wegen heeft bereden, het ploegenhesje dat bij ieder wisselpunt stressvol binnen een paar seconden doorgegeven wordt, want o jee je zult maar 2 seconden verliezen over een afstand van 175 km, en vergeet onze trouwe rode tandem niet. Waar het stuur een aantal weken geleden nog volledig op standje cerebrale parese stond, was de tandem een paar dagen voor vertrek meer dan bata-klaar. Met de veel te grote draaicirkel, het gerammel en gekraak uit de kettingkast en het gestuntel van onze clubgenoten op het stalen ros nemen we gewoon genoegen. Dat hoort erbij. Het is fijn goed gezelschap te hebben van zowel mede-Lacustrianen als de rammelende rode tandem tijdens de martelgang die hardlopen heet.

De ochtendploeg, nachtploeg en middagploeg krijgen hele verschillende indrukken van de race. De een loopt in het donker over verlaten weggetjes, de ander wordt vol levendigheid en glorie binnengehaald op de atletiekbaan op de Twentse campus. Dit laatste was dit jaar aan mij besteed. De gierende motoren, de joelende menigte, de speakers en Piets weerbericht wachten je op en halen je binnen. Dit euforische gevoel zou iedereen eens moeten meemaken.

De Lacustrianen bleken dit jaar sterk genoeg om een plekje in de top 30 te bemachtigen. De prestaties van de individuele lopers en de teamspirit wisten in een 29e plaats te resulteren. Dat moest uiteraard ge(bata)vierd worden! Zelfs na 24 uur wakker te zijn, is er genoeg energie om een mooi einde te breien aan het geweldige evenement. Na al het hardloopgeweld is het ieder jaar tijd om in festivalachtige sferen af te sluiten. Strompelend, misschien van de spierpijn, misschien van het bier, vinden de studenten na een hele lange dag een tent, misschien hun eigen, misschien die van een ander.