Lacustris

Nijmeegse Studenten Schaats- en Skeelervereniging

Recent nieuws

Wedstrijdverslag: NSK Allround 2018

9 maanden geleden
NSK Allround 2018
Door Iris Willemsen

Het nieuwe jaar werd sportief ingeluid met het NSK Allround. Op 6 en 7 januari streden de schaatsers in Utrecht onder het genot van de winterse kou om de titel Nederlands Studentenkampioen Allround. Lacustris was vertegenwoordigd; Anouk van Westerhoven, Mark Reesink, Merel van Toorenburg, Finn ten Hove en Iris Willemsen waren van de partij. De één een betere allrounder dan de ander, maar slechts één Lacustriaan spande de kroon; Finn. Hij is nog vrij nieuw in het studentenschaatswereldje, maar heeft dit weekend grote indruk achtergelaten. Waar de meesten hun PR op het Utrechtse schuurpapier bij lange na niet konden evenaren, slaagde Finn er in om heel dicht bij zijn PR’s te komen. Op 3 van de 4 afstanden bemachtigde deze krullenbol de zilveren plak. Alleen op de 500 meter greep hij naast het podium. Ook Anouk mocht een zilveren afstandsmedaille omhangen na een nette 1500 meter. In het eindklassement eindigde Finn wederom op de tweede plaats. Geen schaamrood op de wangen dus, maar Lacustris-rood op het podium. Kortom, een (als ik het zo mag noemen op de Lacustris pagina) ijzersterk optreden van Finn.
 Finn op het podium!!
Lees meer

Verslag Erfurtreis

9 maanden geleden

Erfurt 2017-'18: Guten Morgen, Sonnenschein!

Door Camiel


Lacustris gaat traditiegetrouw samen met de Eindhovense techneuten van Isis op trainingskamp. Ook deze kerstvakantie reisden 36 rode en blauwe fanatiekelingen de grens over – in busjes die deze keer wonderwel heel bleven. De bestemming: Erfurt, hoofdstad van Thüringen en thuisbasis van de roemruchte kampioene Gunda Niemann-Stirnemann, wier naam dan ook prominent op de plaatselijke ijsbaan prijkt.

In het programmaboekje had de reiscommissie mij als "spion" aangemerkt – ongetwijfeld een verwijzing naar mijn positie als rood-groene dubbelagent, maar het had voor mij nog een extra lading: ik was als enige lid van de Mediacie aanwezig. De belangrijke taak om het verhaal van deze reis, inclusief fluusters en sappige roddels, aan het thuisfront over te brengen lag dan ook helemaal op mijn schouders. Ziehier het resultaat.

Hoewel de glühwein en Schulti's rijkelijk vloeiden, draait een trainingskamp natuurlijk in de eerste plaats om trainen. En trainen deden we, twee keer per dag, tot we ieder reclamebord op Gunda's ijsbaan in onze dromen konden zien. Halverwege de week mochten we onze vorderingen zelfs in een wedstrijd laten zien. De term "PRfurt" werd hierbij gedeeltelijk waargemaakt: sommigen zagen PR's sneuvelen, anderen slechts ambities... In elk geval was de drie kilometer, verreden onder luide aanmoediging van de uitfietsende sprinters, een mooie spectaculaire afsluiter. Waar de één deze met vertrokken gezicht reed, kon er bij de ander een vette grijns naar de fans en zelfs een ererondje vanaf.

Dit spektakel ging helaas voorbij aan de grootste pechvogel van het kamp: onze lieve Eline, die geveld werd door het norovirus en twee dagen in een doodsaai Duits ziekenhuis moest doorbrengen ('voelde als een week,' volgens Eline). Er kwam regelmatig een delegatie langs om haar bij te praten en samen spelletjes te doen, maar het was natuurlijk alsnog gigantisch balen.

Al bleef zulke heftige fysieke ellende de andere deelnemers bespaard, mentaal was het voor velen een zware week. Blessureleed, pijnlijke confrontaties met ex-geliefden, en het continu met 36 mensen op elkaars lip zitten trokken een zware wissel op de gemoederen. Het leidde tot huilbuien op de ijsbaan – zoveel dat ook Kai tijdens zijn afsluitende conference niet om dit onderwerp heen kon – en geëmotioneerde gesprekken diep in de (nieuwjaars)nacht. Ook uw verslaggever was niet altijd tegen de druk in deze sociale snelkookpan bestand, maar ik ben er sterker uit gekomen en dat wens ik alle anderen ook van harte toe.

Hoofdtrainers Martien en Henk, met hun decennia aan levenservaring bakens van stabiliteit, moeten het allemaal hoofdschuddend hebben aangezien. Van een generatiekloof moesten zij ondertussen niets weten: ze bleken op én naast het ijs echte gangmakers, die vlijmscherp uit de hoek konden komen – bijna net zo scherp als Kais schaatsen na een slijpbeurt van twee uur.

Een andere glansrol was weggelegd voor Anna, die als geboren en getogen Erfurtse een thuiswedstrijd speelde. Gewapend met een rood-wit-blauwe beschermer leidde ze ons rond langs de mooiste plekjes van haar stad. Na trainingen kletste ze ontspannen bij met haar oude maatjes van de plaatselijke baanselectie.. Het was leuk om haar zo in haar element te zien, maar culturele misverstanden waren er natuurlijk ook: zo dreef ons typisch Hollandse gepuzzel met de rekening bij een Konditorei haar tot de rand van een zenuwinzinking. (De uitbaatster van het etablissement raakte ook nogal overstuur van zo'n grote groep hongerige klanten; gelukkig kreeg ze uiteindelijk een zeer on-Hollandse fooi voor haar moeite.)

Op haar beurt deed Anna wat wenkbrauwen fronsen met haar keuze voor een Vietnamese karaokebar als locatie om het nieuwe jaar in te luiden. Nadat we van de schrik waren bekomen, sloeg de stemming echter al snel om en werd Oudjaarsavond het muzikale hoogtepunt van de reis. Bulderende bassen en dartele sopranen galmden mee met de foutste hits van drie taalgebieden: Engels, Duits en Nederlands.

Enkele minuten voor middernacht spoedden we ons naar buiten, waar met veel geknal en geknuffel de jaarwisseling werd gevierd. Ook in andere opzichten was dit kamp een knallend begin van 2018. We gaan het nieuwe jaar in met de ijzers en de schaatstechniek bijgeslepen, met de vriendschapsbanden aangehaald of nieuw gesmeed – een betere (massa)start kun je je eigenlijk niet wensen. Ik voel gewoon dat dit een topjaar wordt. Nichts hält uns am Boden!

Lees meer

Verslag Winterkamp

10 maanden geleden
Geschreven door Eline.

Winterkamp 

Vorige week was het dan zo ver, winterkamp, en dan echt letterlijk WINTERkamp. Het was namelijk nogal mega koud op de locatie, daarover volgt later meer. Dit keer naar Enschede! Toen we op vrijdagavond de sleutel op gingen halen, deed eerst de verwarming het niet. Gelukkig, na anderhalf uur deed hij het eindelijk. Nadat overleefd te hebben kwam iedereen aan en hebben we lekker soep met broodjes knakworstjes op om even op te warmen. Ook zijn er teams gemaakt voor de crazy88 die over heel het kamp werd gehouden en ieder team moest één voorwerp kiezen. Later werd pas bekend gemaakt waarvoor dat was. Toen was het zo ver... we hebben de eerste, meest koude nacht óóit gehad. De verwarming was namelijk uitgezet en aangezien de locatie bestond uit een dun muurtje en het buiten rond het vriespunt was, was het nogal koud. Dus ja, iedereen was heel blij met zijn onesie, die was écht nodig. De volgende ochtend werd iedereen (gelukkig) wakker en toen had Robin de verwarming in de andere ruimte al aangezet. De ijsbaan was iets verder van de locatie dan voorheen, waardoor we een lekkere ochtendwandeling al gehad hadden. Daarna zijn we lekker gaan schaatsen in het mooie Enschede. Zo was iedereen aan het schaatsen en ondertussen de opdrachten van de Crazy88 aan het doen. S'avonds hebben man en macht meegeholpen en snel ook, want hongerige Lacustrianen wil je liever ook niet meemaken. Na het eten en toen iedereen z'n chill kleren aan had, begon het Sinterklaasspel! Iedereen had twee cadeautjes gekocht. Dus, met een grote berg cadeautjes kon het spel beginnen. Het sinterklaasdobbelspel. De cadeautjes waren, laat ik het zo zeggen, gevarieerd. Van brandhout tot een mini-mijter en van een vogelhuisje tot kerstsokken. Natuurlijk wilden iedereen de kerstsokken (want ja, wie wil er nou geen kerstsokken?) Dus daar werd ook flink om gevochten. Het brandhout was iets minder populair.. heel raar. Nadat iedereen wat van de Sint gekregen had, mensen blij waren, sommige mensen wat minder blij, hebben we ons opgedeeld en zijn er spelletjes gespeeld. De discolampen zorgden voor wat special effects. De tweede nacht, was voor de mensen die de eerste nacht al meegemaakt hadden, een stuk minder koud. De mensen die alleen op zaterdag bleven slapen, waren aan het zeuren want ze hadden de eerste nacht niet meegemaakt! Maar toen.. hoe fijn het was dat de verwarming op zaterdagochtend al wel was aangezet, kregen we dit keer de verwarming niet aan en we moesten ontbijten.. dus dat hebben we gedaan! Het voelde een beetje alsof je op Groenland aan het ontbijten was, niet persé een aanrader als je alleen een onesie aan hebt.. Dus alweer, met man en macht is er geprobeerd de verwarming aan te krijgen. En ook dat werd natuurlijk weer opgelost! Rond 10:30u vertrok de groep naar de ijsbaan en zij zijn nog lekker een aantal rondjes gaan schaatsen. Robin en Eline bleven nog even om de sleutel af te geven om 11:00u: althans, dat dachten we. Uiteindelijk zijn ze niet gekomen en hebben Robin en Eline 6 vuilniszakken en ieder 2 tassen van zichzelf naar de vuilnisbakken (die 1km verder op stonden) en naar de ijsbaan gekregen. Uiteindelijk hebben we gelift, op de fiets gezeten, zijn we verdwaald in Enschede en hebben we in een auto gezeten. Als je het precies wilt weten, moet je ze het maar eventjes vragen. 
De laatste dag is er nog lekker geschaatst, is de winnaar van de Crazy88 bekend gemaakt en uiteindelijk zijn we met z'n allen terug gereisd naar Nijmegen. Al met al: een geslaagd koud sinterklaas weekend! :)



Lees meer